Rozdział 8

Wiem, że miał być we wtorek, ale miałam wenę twórczą. ;) Mam nadzieję, że się spodoba. :) Miłego czytania. Dzięki za komenty xD

Kiedy doszliśmy do plaży Niall skręcił do lasu (tego z prawej). Tego się obawiałam. Złapałam Nialla mocniej za rękę (przestał przytulać jak weszliśmy na plażę). Uśmiechną się do mnie. Był taki kochany.

- To tylko las… nic złego nie wyskoczy i nie….- mówił ze śmiechem. – POŻRE CIĘ W CAŁOŚCI JAK JA W SAMOCHODZIE FRYTKI!!!

Jak się wystraszyłam!!! Na zawał prawie zeszłam. Walnęłam go pięścią w ramię. Dalej się śmiał. Wziął mnie na ręce i przebiegł parę metrów (silny jest!). Zauważyliśmy przed sobą Louisa i Karol. Spojrzeliśmy na siebie z Niallem. Ruszyliśmy jak tylko mogliśmy najciszej biegiem i skoczyliśmy na Louisa. Wszyscy upadliśmy na ziemię.

- Wariaci!!!!- krzyknął Louis. – Żeby tak mnie przestraszyć!!! Jak tam spacerek?

Ja i Niall pewnie w tej chwili wyglądamy jak dwa pomidory. Przynajmniej on wyglądał jak pomidor. Karolina i Lou wybuchnęli śmiechem.

- Niall ty się rumienisz!- krzyknął Tomlinson. Niall spojrzał na mnie.

Wtedy właśnie zauważyłam jakie on ma piękne, błyszczące niebieskie oczy. Zatonęłam w nich na chwilę. Oderwał mnie od nich tylko ten śmiech Louisa i Karoliny. Szliśmy dalej. Louis cały czas opowiadał nam dowcipy np. „Jak nazywa się mądra Wiktoria? Wikipedia!”.  Tylko Karolina wybuchnęła śmiechem. Ja i Niall uśmiechaliśmy się szeroko.  

Po pięciu minutach ujrzeliśmy wielką wille! Czyżby kolejny dom One Direction? Cały dom tonął w mroku. Były tam WIELKIE okna. Jednak po chwili stwierdziłam, że świeci się jakieś słabe światełko. Możliwe, że to telewizor.

Kiedy weszliśmy do domu, od razu wyczułam zapach róż. Tak pięknie tu pachniało! W wielkim korytarzu ściągnęłam brudne trampki i weszłam za Karol do WIELKIEGO salonu. Niall i Lou już rozsiedli się na kanapie. Wtedy stało się coś śmiesznego i zarazem strasznego (jak dla mnie). Zgasło światło!

- Kurde! Już prawie wygrywałem!- dało się słyszeć z kanapy Zayna. Chyba grali w jakąś grę na Play Station.

- Ciekawe… to ja wygrywałem!- odkrzyknął mu Liam. Już dłużej nie mogłam dłużej powstrzymać wybuchu śmiechu. Chyba Karol też, ponieważ zaczęłyśmy się głośno śmiać.

- Czyli jesteśmy w szarym polu, koło wielkiego lasu, morza i nie mamy prądu?- zapytałam.

- Tak, dokładnie. – potwierdził Lou. Teraz już wszyscy się śmialiśmy.

- Pójdę po świece!- krzyknął gdzieś za mną Niall. Teleportował się, czy co? Po chwili już wrócił ze świeczką. To ona chyba tak pachniała różami!

Podeszłam za nim do kanapy. Usiadłam Liamowi prawie na kolanach. To było nie fair, ponieważ Lou podstawił mi nogę. Znowu się zaczęli śmiać, a ja poczułam ciepło na policzkach. Ach, te moje rumieńce!

- Viki?- spytał nieśmiało Zayn. Liam posłał mu dziwne spojrzenie. O co tu chodzi?

- Co?

- Możemy pogadać?- spojrzał na pozostałych, a potem znowu wrócił wzrokiem do mnie.- Na osobności.- dodał. Skinęłam głową.

Zapalił następną świecę. Ręką kazał mi iść za nim. Weszliśmy po drewnianych schodach na piętro. Tu też był długi korytarz, podobny do tego w Londynie. Jednak ten miał trochę więcej par drzwi. A na półpiętrze zauważyłam drzwiczki z okienkiem. Pewnie łazienka. Weszliśmy do pokoju. Bardzo zmartwiło mnie to, że nie było żadnego na nim napisu tak jak w Londynie. Skąd ja teraz będę wiedziała, gdzie ma pokój Niall, albo Liam?

Zayn postawił świeczkę na stoliku nocnym. Nawet ładnie tu miał. Błękitne ściany i jasna podłoga pasowały do siebie. Wielkie łóżko stało naprzeciwko również wielkiego okna. Po boku wielka szafa i stolik z laptopem.  Zamknął drzwi. Spojrzał na mnie. W jego brązowych oczach zauważyłam trochę strachu. Ale czego on się boi?

- A, więc o czym chciałeś porozmawiać?- zapytałam.

- Jesteś dziewczyną!- krzyknął. O ja nie mogę Amerykę odkrył!

- Tak. Dopiero teraz się skapnąłeś?- zapytałam ze śmiechem.

- Nie, zauważyłem to już wcześnie. Nie to chciałem powiedzieć.- klepnął się w głowę.

- Zayn, mi możesz zaufać. Nikomu nie powiem.- uśmiechnęłam się do niego lekko. Nieco się odprężył.

- Dobra, a więc… zakochałem się.- powiedział szeptem.

- W kim? Tylko nie mów, że we mnie!- jeszcze mi tego brakowało. Wystarczy, że Niall mnie pocałował.

- Nie, nie w tobie. Nie jestem głupi, żeby…- klepnął się w głowę. Chyba za dużo powiedział. – Jaki ze mnie głupek!

- Nie zaprzeczę. A więc dokończ.- uśmiechnęłam się szeroko.-żeby…?

- Nie ważne. Niall by mnie zabił, gdybym ci…- znowu się klepnął, a ja zaczęłam się śmieć.- Kurde. Po prostu jestem zakochany w Karolinie! Możesz zapytać, czy ona też coś do mnie czuje?

- Oczywiście! Ale u niej to jest tak, że jak nie zrobisz pierwszego kroku…- spojrzał na mnie wyczekująco.- … to ona się nie skapnie. Musisz jej to powiedzieć! Teraz! Akurat Fajny moment! Zawołam ją tu!

- Nie!- zaprzeczył natychmiast.

Oczywiście nie posłuchałam go. Zbiegłam po schodach do salonu i wzięłam za rękę Karolę, a ta wzięła Louisa. Razem pobiegliśmy znowu na górę. Weszliśmy do pokoju Zayna.

- Zayn chce ci coś powiedzieć. – spojrzałam na Louisa. Wydawał się być rozbawiony tą sytuacją. On chyba coś wiedział. Zaczęliśmy się z Tomlinsonem śmiać.

- Powodzenia Malik.- powiedział przez śmiech Lou do czerwonego Zayna.

Wybiegliśmy z pokoju trzaskając drzwiami. Ciekawe, czy jej powie? Klapnęliśmy na kanapie obok zdezorientowanego Nialla i Liama.

- O co chodzi?- zapytali jednocześnie.

- Zayn w końcu wyznaje miłość Karol!- po jakiejś minucie oznajmił Lou jeszcze przez śmiech. Ja się troszkę uspokoiłam.

- No w końcu. Jak go do tego przekonałaś?- spojrzał na mnie z wyczekującym spojrzeniem Liam.- My go nie mogliśmy przekonać. Zakochał się jak tylko Lou pokazał mu jej profil na Facebooku. Wszystko czytał kiedy wy lepiłyście pierogi. Później kiedy ją spotkał jeszcze bardziej się zakochał. Normalnie, kiedy tu wróciliśmy gadał tylko o niej! Jak ty to zrobiłaś?

- Po prostu pomimo jego sprzeciwu przyprowadziłam mu Karolinę. To dlatego Lou zapytał mnie o jej nazwisko! A ja myślałam, że Louis się w niej zakochał. A właśnie. Zayn wspomniał niechcący, że nie jest głupi, żeby się we mnie zakochać bo… i tu nie dokończył, ale zdradził potem również niechcący, że Niall by go zabił, gdyby mi… i tu też nie dokończył. O co mu chodziło? - spojrzałam na czerwonego Horana i tarzających się po podłodze ze śmiechu Louisa i Liama.

- Nieważne. Kto głodny?- zmienił temat. Wszyscy byli głodni. Horan poszedł do kuchni, a ja za nim. Jestem jego cieniem!

 Kiedy przekroczyliśmy próg kuchni, gwałtownie się odwrócił, przez co ja wpadłam na niego i nasze usta się prawie spotkały. Szybko się cofnęliśmy. Na szczęście w kuchni panował mrok. Tak pewnie by zobaczył moje rumieńce! Podszedł do szafki i wyciągnął sześć talerzy oraz kolejną świecę. Tym razem o zapachu szałwii. Zapalił ją. Znowu odwrócił się do mnie.

- A teraz mi pomóż i leć na górę zapytaj zakochańców, co chcą jeść.- powiedział.

 Pobiegłam na górę i wparowałam niegrzecznie do pokoju Zayna. Chyba źle zrobiłam nie pukając. Oni się CAŁOWALI! Zamiast wyjść ja stałam i gapiłam się na moją przyjaciółkę całującą światowej sławy Zayna  Malika. Zorientowali się dopiero po chwili, że ktoś wszedł do pokoju.

- Puka się!- powiedział zawstydzony Zayn.

- No przepraszam! Zapomniałam! Już wychodzę! A tak właściwie co chcecie jeść!?- mówiłam jak rewolwer maszynowy. Szybko i niewyraźnie.

- Oj, przestań już trajkotać!- zaśmiała się Karol.- Ja chcę kanapki! Zayn też!

Pośpiesznie wyszłam. Nie ma im co przeszkadzać. Wróciłam do Nialla, który kończył robić kanapki dla Louisa i Liama. Przekazałam mu co chcą zakochani i co sama chcę. Po trzech minutach już w czwórkę siedzieliśmy na kanapie. Musiałam jeszcze raz iść do zakochańców, zanieść im kolację. Tym razem zapukałam. Usłyszałam proszę i weszłam. Zgasili już świeczkę. W pokoju panował mnok.

- Co tam robicie?- zapytał mnie Zayn.

- Jemy. A wy co robicie?

- Rozmawiamy. Jest już Harry?

Z tego wszystkiego zapomniałam o Asi i Harrym. Gdzie oni się tyle czasu podziewają?

- Nie jeszcze nie ma. Chodźcie na dół. Nudno bez was! Może pogramy w Kenta?- zapytałam roześmiana. Gra w Kenta jest jedną z moich ulubionych. Zazwyczaj wygrywam.

- Dobra! Ale ja z tobą!- podbiegła do mnie Karolina. Zazwyczaj grałam z Asią. Karol za to ze swoją przyjaciółką Patrycją. Pati też kochała One Direction. Właściwie większość dziewczyn z naszej klasy ich kochała.

Ruszyli za mną do salonu. O dziwo, chłopaków tam nie było. Zajęliśmy miejsca na kanapie. Ja z Karol pałaszowałyśmy kanapki, a Zayn tasował karty. Usłyszałam szelest zza kanapy. Po chwili wyskoczyli chłopcy.

- Nawet nas nie szukaliście!- zasmucił się Lou.

- A wy gdzieś zniknęliście?- zaśmiał się Zayn. Chłopcy rozsiedli się na kanapie. Liam dostawił dwa fotele, żebyśmy się wszyscy widzieli. Zayn i Karolina musieli się przesiąść. Zaczęło się wybieranie.

- Ja chcę być z Liamem! On tak dobrze gra!- zaczął się kłócić Louis z Zaynem.

- Chcę być z Niallem.- oznajmił Liam. Zayn i Lou uciszyli się. Wszyscy spojrzeli na Nialla.

- Ale on nie umie w to grać!- znowu zaczęli Louis z Zaynem.

Po dziesięciu minutach rozpoczęliśmy grę. Z Karol ustaliłyśmy, że naszym hasłem będzie wywrócenie oczyma. Horan nawet nieźle sobie radził. Po paru minutach gry Liam zaproponował, że te drużyny, które przegrają mają za zadanie jutro zrobić wielkie śniadanie. Wszyscy się na to zgodzili. Tak oto właśnie zaczęła się wielka rywalizacja. Każda drużyna chciała wygrać.

                                                 

P.S. Chciałam dodać zdjęcie Viki. Zapomniałam o tym w 1 rozdziale. VIKI